Na een korte tijd een vrij rustig weertype gehad te hebben, leek er eindelijk weer wat te gebeuren. Op de 12e liepen de temperaturen snel op, waarna er savonds buien konden vallen, behorend bij een laagje vanuit Frankrijk. Vooral in de zuidoostelijke helft van de Benelux leek het interessant te worden. Kevin en ik besloten daarom richting het noorden van Frankrijk te vertrekken en de situatie daar af te wachten.

12 juli 2011

Rond het middaguur vertrokken we naar het noorden van Frankrijk, waar we ons opstelden in de omgeving van Verdun, waar we prima uitzicht hadden richting alle kanten. Ondertussen trok een stervend MCS richting het noordoosten waardoor het de eerste tijd bewolkt en af en toe regenachtig was. Al snel trok dit weg en waren er brede opklaringen zichtbaar.

 



De temperaturen liepen snel op en het was dan ook al snel een graad of 28. Bovendien voelde het enorm broeierig aan en zou je toch zeggen dat dit niet goed kón gaan. We besloten de eerste tijd in Verdun te blijven om daar eventuele ontwikkeling af te wachten. Ondertussen ontstonden er in de opklaringen de eerste cumuli.

 

Na al enkele uren in de omgeving van Verdun wat rondgereden te hebben, hebben we de auto maar ergens bij een verlaten vliegveld neergezet. Terwijl er een kudde schapen over de start/landingsbaan liep, werd er wat hogere convectie zichtbaar in het verre westen. We hoopten dat dit het begin zou zijn van een lange avond en nacht.

Het zette echter niet door, en een paar uur later stonden we nog in Verdun, alleen nu bij de McDonalds. De buien in deze regio leken uit te blijven. Na wat updates besloten we richting Nancy te rijden, want ergens ver ten zuidoosten bleek nog een lijn met pittige buien te zitten. In de avondschemering was duidelijk te zien dat we ons richting een onstabieler gebied verplaatsten. Vlakbij Nancy de auto maar weer geparkeerd bij de McDonalds. Ondertussen was er in het zuiden veel onstabiele bewolking zichtbaar, en waren er af en toe de vage contouren van CB's te zien. 



We besloten verder te rijden, we waren immers al dichter bij onweer dan bij huis. We tikten Epinal in op de navigatie om zo net noord of midden in de buienlijn te komen. Ondertussen begon het vanwege zonsondergang al aardig donker te worden, waardoor we wellicht hoofdzakelijk nog bliksem gingen zien. Ergens in de buurt van Epinal meende ik de eerste CG waar te nemen, al dacht ik eerst nog dat dit gezichtsbedrog was. Niet veel later zag Kevin ook een CG, en vanaf dat moment nam het aantal zichtbare ontladingen sterk toe. We lieten Epinal voor wat het was, en reden verder richting Vesoul. Ondertussen was het aantal ontladingen niet meer op 1 hand te tellen, en het betrof ook hoofdzakelijk CG. Al snel bevonden we ons in een of andere cel met prachtige ontladingen, veelal crawlers en CG's. Vaak puseerden de verticale ontladingen 4 of 5 keer, en was mooi zichtbaar hoe ze uit elkaar leken te vallen. Af en toe was dit ook vrij nabij. Na veel regen en onweer besloten we nog iets verder te rijden richting Besançon. Er kwamen namelijk nog wat cellen aan vanuit het zuiden. Net ten noord van Besançon hadden we (beperkt) uitzicht richting de nieuwe cel. Deze was ook weer vrij actief en er waren voornamelijk CG's zichtbaar. Hier kort even de camera neergezet en wat foto's proberen te maken.





 

Deze cel kwam dichterbij en op de radar leek het om een rightmover te gaan. Voor ons de reden snel richting het zuidoosten te rijden, naar een plek met uitzicht richting het noorden. We moesten alleen nog Besançon door. Uiteindelijk vonden we bij Mamirolle een mooie plek met uitzicht richting deze cel. Echter het liep niet zoals we hadden gehoopt. De bui trok een aardig eindje noord langs, en de activiteit leek af te nemen. Ontladingen waren moeilijk meer zichtbaar door de vele lage bewolking die ontstaan was als gevolg van de buien eerder op die dag. We besloten hier dus maar te stoppen, en op dezelfde plek maar te overnachten.

 

13 juli 2011

Na een korte nacht besloten we rond 4:45 sochtends om richting het oosten te rijden. De situatie in het zuiden van Duitsland zag er voor vandaag niet verkeerd uit, en we waren immers toch al ''vlakbij'' dus waarom ook niet. 





Rond de middag kwamen we aan op onze bestemming in Ulm. Hier was het wachten, wachten en nog eens wachten, want de buien zouden pas in de avond ontstaan. We gingen dus maar op zoek naar een plek met wat uitzicht en internet. Ook konden we hier nog even wat slaap inhalen. Uiteindelijk kwam er een neerslaggebied aanzetten vanuit Zwitserland, waarvoor iets van een uitstervende shelf leek te hangen. Later transformeerde zich dit naar een slappe rolwolk, en niet veel later was hier weinig meer van over. 





Hierna zou het gaan opklaren en warmer worden dan de 19C die het eigenlijk al de hele ochtend was. Aan de achterkant van het gebied met opklaringen werd wat hogere convectie zichtbaar, en vormde zich een kleine zwakke lijn met buien. We hoopten dus dat deze lijn naarmate deze oostwaarts zou trekken ging activeren. Het ontwikkelen van een goed georganiseerde lijn lukte echter niet. Na een tijd was er nog niet veel aan de situatie veranderd. We zijn dus maar naar een andere plek gereden, welke iets dichter bij deze lijn én dichterbij NL lag, zodat we ook verder terug zouden kunnen. De lucht op dat moment liet wel zien dat het enorm onstabiel was. 



Toen het na een tijd nog niet leek te lukken, en er ook oost van ons niks leek te ontstaan zijn we richting Nederland gereden, waar we nog dezelfde avond zouden kunnen aankomen. Bij Suttgart kwamen we onder de veelbesproken lijn door, en deze bevatte hier ook een vrij jonge arcus aan de voorkant. Het regende af en toe stevig door en er waren woelige luchten zichtbaar. We namen echter de moeite niet meer om deze lijn van dichterbij te bekijken en zijn dus direct door naar Nederland gereden. Dit was echter geen pretje vanwege de slechte weersomstandigheden die avond. Uiteindelijk waren we na een slopende rit van 2 dagen om 23u weer in NL.